بسم الله الرحمن الرحیم

ترجیح نماز بر امتحان !

آقا سید محسن جَبَل عامِلی از علمای بزرگ شیعه است، نواده ی برادر مرحوم آقا سید جواد، صاحب مفتاح الكرامه است. ایشان در دمشق مدرسه ای تأسیس كرده اند كه دانش آموزان شیعه در آن مدرسه تحت نظر آن جناب تحصیل می كنند حاج سید احمد مصطفوی كه یكی از تُجار قم است، گفت من از خود سید محسن اَمین شنیدم كه می گفت یكی از تربیت یافتگان مدرسه ی ما برای تحصیل علم به آمریكا مسافرت كرد از آنجا نامه‎ای برای من نوشت به این مضمون كه: چند روز پیش شاگردان مدرسه ی ما را امتحان می كردند من هم برای امتحان رفتم.

مدتی نشستم تا نوبت به من رسید، بسیار طول كشید تا اینكه وقت دیر شد، دیدم اگر بنشینم نمازم فوت می شود، از جا حركت كردم كه بروم نماز بخوانم، آنهایی كه در آنجا بودند پرسیدند كجا می روی؟ چیزی نمانده كه نوبت تو برسد. گفتم من یك تكلیف دینی دارم وقتش می گذرد. گفتند امتحان هم وقتش می گذرد، اگر این جلسه برگزار شد، دیگر جلسه ای تشكیل نخواهند داد و برای خاطر تو هرگز هیئت ممتحنه جلسه ی خصوصی تشكیل نمی دهند. گفتم هر چه بادا باد. من از تكلیف دینی خود صرف نظر نمی كنم. بالأخره رفتم. از قضاء هیئت ممتحنه متوجه شده بودند كه من به اندازه ی اداء یك وظیفه ی دینی غیبت نموده ام انصاف داده، اظهار كرده بودند كه چون این شخص در وظیفه ی خود جِدّی است، روا نیست كه او را مُعطّل بگذاریم. برای قدردانی از اینكه عمل به وظیفه نموده باید جلسه ای خصوصی برایش تشكیل دهیم. این بود كه جلسه ی دیگری تشكیل دادند، من حاضر شدم و امتحان دادم. آقای سید محسن امین پس از نقل داستان فرمود من در مدرسه چنین شاگردانی تربیت كرده ام كه اگر به دریا بیفتند دامنشان تَر نمی شود.[1]

منبع: اَلكَلام یَجُرّ الكَلام، ج2، ص35.